Wie is hier nou de dokter, en wie de patiënt?

Hé goozâh, mot je kèke, de Gezondheidsraad heeft deze week weer een advies de wereld in geslingerd over hoe ze met jonge transgenders om moeten gaan. Ze zeggen dat die behandeling voor jongeren met genderdysforie een zorgvuldig proces is, maar of dat nou echt het einde van het debat over dat Dutch protocol is? Da's nog maar de vraag, man.

Want critici, die blijven niet stilzitten. Al jaren schreeuwen ze dat het voorschrijven van puberteitsremmers en hormonen aan jongeren niet pluis is. En kijk, als je ziet hoe Zweden, Finland en Engeland er nu mee omgaan, dan begrijp je wel dat de zorgen steeds luider worden. Wâh hep jij 't over, hè?

De grootste klap is dat critici twijfelen aan de wetenschappelijke basis van dat hele protocol. Jongeren die zich niet fijn voelen in hun eigen vel, kunnen na een diagnosestraject die puberteitsremmers krijgen. En als ze dat nog steeds niet chill vinden, dan krijgen ze rond hun zestiende hormonen. Maar ja, die puberteitsremmers stoppen de puberteit wel, maar wat als je later spijt krijgt? Dat is de grote vraag, joh.

De Gezondheidsraad zegt dat er wel wat aanwijzingen zijn voor verbetering in mentale uitkomsten, maar hoe meet je dat nou? Kinderpsychiater Annelou de Vries, die in de genderpoli werkt, ziet dat jongeren vaak opgelucht zijn als ze met de behandeling beginnen. Maar de raad geeft ook toe dat er meer onderzoek nodig is. En dan heb je nog dat gedoe over belangenverstrengeling binnen de commissie. Zes van de twaalf leden hebben zelf met die puberteitsremmers te maken gehad. Lekkeh puh, dat stinkt toch een beetje.

En dan zijn er ook nog de ervaringen van de jongeren zelf. Niet iedereen is blij met de zorg die ze krijgen. Sommigen vinden de zorgverleners te voorzichtig, terwijl anderen juist weer blij zijn met die voorzichtigheid. Ondertussen hopen belangengroepen dat het debat weer over de wachttijden gaat, want voor ze in die behandelkamer zitten, zijn ze vaak jaren verder. Daâh ken je op wachte, hè?