Van zandbak tot afkickkliniek: de weg naar de finale!

Nou, kijk eens aan! Nederland heeft het weer voor elkaar gekregen om Tunesië met 3-1 opzij te zetten. En dat terwijl het voor de wedstrijd nog even spannend was, met dreigend onweer en een mediacentrum dat eruitzag als een evacuatiecentrum. Maar zodra de spelersbus arriveert, lijkt de lucht zich te kalmeren. Je zou bijna denken dat de weergoden ook wel zin hadden in een potje voetbal.

In de openingsfase gaat het als een trein. Denzel Dumfries geeft een voorzet die door de Tunesische aanvoerder in eigen doel wordt gewerkt. Dat is toch wel een blunder van jewelste, en dat na drie minuten al! En dan, zeven minuten later, kopt Virgil van Dijk de bal perfect voor Brian Brobbey, die met een mooie volleyschot de 2-0 op het scorebord zet. Maar ja, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Tunesië weet ook een paar kansen te creëren, maar die schoten vliegen meer richting de tribunes dan het doel.

En dan, na de rust, komt Tunesië toch nog terug met een doelpunt uit een hoekschop. Het lijkt even spannend te worden, maar Nederland herstelt zich snel. Jan Paul van Hecke kopt de 3-1 binnen uit een corner. Een beetje een slappe hap, die Tunesiërs, als je het mij vraagt. Maar goed, dat is natuurlijk weer typisch Joop: altijd het principe van de zaak benadrukken, terwijl niemand daar echt om maalt.

De wedstrijd eindigt met een bescheiden feestje, want nu begint het serieuze werk. Maandag wacht Marokko, en dat belooft een interessante confrontatie te worden. Want zeg nou zelf, wat is een toernooi zonder een beetje drama? En laten we eerlijk zijn, dat is toch waar we allemaal op zitten te wachten.