Vergeet de woorden, eis de daden!

In een aangrijpende open brief richt Tonny van der Mee, kleinzoon van een Molukse KNIL-soldaat, zich tot premier Rob Jetten. De brief verschijnt in de aanloop naar de onthulling van het nationaal monument Ulu Kora in Rotterdam, dat de komst van duizenden Molukkers 75 jaar geleden herdenkt. Van der Mee vraagt zich af of de premier eindelijk excuses zal maken voor de hardvochtige behandeling van zijn opa, Jan Souhoka, en zijn vrouw, Dorsila Nanlohy, na hun aankomst in Nederland.

De familie van Van der Mee heeft veel offers gebracht. Zijn opa, die trots diende in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger, werd na de onafhankelijkheid van Indonesië gedwongen om naar Nederland te komen, waar hij en zijn gezin in Kamp Schattenberg en later in Kamp Almère belandden. Ondanks hun offers en trouw aan Nederland, kregen ze te maken met verraad en vernedering. Van der Mee beschrijft hoe zijn opa in Nederland zijn beroep en identiteit verloor, en hoe de jarenlange stress zijn gezondheid aantastte.

De schrijver hoopt op welgemeende excuses van de premier, maar is ook huiverig. Hij benadrukt dat excuses alleen betekenisvol zijn als ze gepaard gaan met rechtvaardigheid en herstel van onrecht. Van der Mee pleit voor erkenning van de Molukse geschiedenis in het onderwijs en het collectieve geheugen, zodat toekomstige generaties weten wie de Molukse KNIL-soldaten waren en welke offers zij hebben gebracht.

Met een oproep tot nederigheid en dienstbaarheid vraagt Van der Mee de premier om zich te verplaatsen in de rol van zijn voorouders. Hij hoopt dat de excuses geen holle frase zijn, maar een begin van een nieuwe fase in de gezamenlijke geschiedenis van Nederland en de Molukkers. De stemmen van de kleinkinderen en achterkleinkinderen van de Molukkers zijn nu belangrijk, en ze willen dat hun verhaal gehoord wordt.