Als de stemmen niet meer tellen, wie luistert er dan nog?

In de binnenstad staat een man, helemaal alleen en duidelijk in zijn eigen wereld. Met zijn warrige haar en een PLO-sjaal om zijn nek ziet hij eruit alsof hij net uit de wasmachine is gekropen. Zijn brilletje zit scheef op zijn neus terwijl hij druk in gesprek is met zichzelf. Het lijkt wel een discussie die alle kanten op gaat, en zijn stem varieert van serieus naar hilarisch.

De hulpverleners proberen hem te bereiken, maar hun woorden lijken niet door te dringen. "Rob! Rob!" roepen ze, maar hij kijkt alleen maar om zich heen. Oh, wacht even, nu is hij Henri! "Hallo, Henri...??" Het lijkt wel alsof de man een hele cast van personages in zijn hoofd heeft, maar de enige die echt aanwezig is, is hijzelf.

Met zijn retorische gebaren en verheven blik lijkt hij de grootste spreker ter wereld, terwijl de hulpverleners met hun handen in het haar staan. "Meneer, kijkt u mij aan alstublieft!" Maar de man is zo in zijn eigen monoloog verzonken dat hij niet eens opmerkt dat ze er zijn. Het is alsof de zender in zijn hoofd is gestoord en er geen ontvangst meer mogelijk is.

Temidden van de drukte van de stad staat hij daar, moederziel alleen. Iedereen om hem heen wil helpen, maar hij ziet het gewoon niet meer. Zijn wereld is een chaotische mix van Rob, Henri en Jesse, die allemaal samenkomen in deze ene, verwarde man. De rest van de wereld lijkt te zijn vergaan, en de enige verbinding die hij heeft, is met zijn ingebeelde gesprekspartners.

In deze absurde situatie is het duidelijk: soms is de grootste strijd die je kunt voeren, de strijd met jezelf. En dat is precies wat deze man doet, met een flair die zelfs de meest doorgewinterde stamgasten in de kroeg zou doen verbazen.