Pogacar met z’n tanden in de koers!

Hé goozâh, wat een gedoe weer in die Tour, hè! George Bennett, die arme jongen, zit effe te zwoegen op een muurtje, zweet drupt van z'n kop. Zeventig kilometer lang zat ie in de ontsnapping, maar ja, dat liep dus effe anders. Pogacar, die kannibaal, die wilde zelf winnen en nam de gele trui van Vingegaard af. Lekkeh puh, man!

Die kopgroep van achttien man was een mooi gezelschap, joh. Bennett, die ervaren Nieuw-Zeelander, zat erbij, net als die sterke Deen Mads Pedersen en die jonge Fransman Baudin. Ze dachten echt dat ze het gingen maken, maar met Pogacar in de buurt is dat altijd maar de vraag. Die gozer heeft geen zin om te wachten, hè. Hij wil scoren, en dat deed ie ook.

Op de eerste klim viel de boel al uit elkaar. Renners demmarreerden, en met nog 68 kilometer te gaan, had je een zestal over. Bennett en Baudin zaten erbij, maar de vluchters hadden het moeilijk. Pogacar zette z'n team in de achtervolging, en die voorsprong slonk als sneeuw voor de zon. Da's nie normâhl, man!

Baudin gaf nie op, maar op 11 kilometer voor de finish werd hij ook ingehaald. De commentator riep het al: "Un jour mémorable." Maar ja, die jongens dachten echt dat ze het gingen halen. Bennett was verrast dat Pogacar zo vroeg in de Tour al zo tekeer ging. "Om je ploeg zoveel pijn te doen, dat is gewoon dom," zei ie.

En die jonge Belg, Vlad van Mechelen, die had ook hoop, maar ja, als Pogacar het op z'n heupen krijgt, dan weet je het wel. "Brute pech," zei hij. En waarom deed Pogacar het? Gewoon, omdat het kon. "We houden van koersen," zei ie met een grijns. Lekkeh, hè?