Wanneer de rekening altijd naar de burger gaat!

Haagse politici, die zich graag presenteren als de onwrikbare verdedigers van onze westerse beschaving, zijn een bron van eindeloze hilariteit. Ze roepen om oorlog tegen Rusland en verwachten dat de burger 'sneuvelbereid' is. En als het gaat om de democratische rechtsstaat, dan moet iedereen maar weerbaar worden, terwijl gezinnen ondertussen met hogere lasten worden opgezadeld. Maar, oh, wat is het toch een ander verhaal als de rekening niet bij de burger ligt. Dan is het ineens 'de daadkracht is weg, de dekking is in'. De burger mag betalen, en de bestuurder? Die zoekt de vluchtroute.

Neem nou Ruben Brekelmans, een pijnlijk voorbeeld van deze Haagse scherts. Als minister van Defensie schreeuwde hij het uit over dreigingen en verantwoordelijkheden. Nederland moest harder worden, zo vond hij, voor een gevaarlijker tijdperk. De bevolking moest maar begrijpen dat vrede zijn prijs heeft en dat veiligheid offers vraagt. Stevige taal, dat wel, maar komt dat niet een beetje raar over uit de mond van iemand die eigenlijk de risico's niet zo goed kan inschatten?

Nou moet je eens goed luisteren. Wat is dat voor een wereld als de politici wel de grote mond hebben, maar als het erop aankomt, als hun eigen veiligheid in het geding komt, ze als een stelletje muizen in een hoekje kruipen? Dat slaat natuurlijk weer nergens op. De burger blijft met de lasten zitten, terwijl de bestuurders zich in de schaduw verstoppen.

En kijk, dat is het principe waar ik het al jaren over heb. Iedereen doet maar wat, en de burger? Die mag het allemaal maar slikken. Daar gáán we weer, met de eindeloze discussies en de droge humor die je van dit circus kunt verwachten. Het is volstrekt belachelijk, maar ach, praktisch gezien heeft niemand er iets aan. Joop Klepzeiker zou zeggen: "Dat kan een kind nog zien!" En zo gaat het weer verder, met niemand die echt iets verandert.